Iaido
IAI JUTSU i JO JUTSU szkoły CHI RYU
Postaciami sztandarowymi, które trwale odbiły piętno na historii Japonii byli samurajowie (najwyższa kasta społeczna) parający się rzemiosłem wojennym, lojalni tylko wobec swojego pana i własnych zasad życia. Ich bronią, oprócz tej o dużym zasięgu Yari (włócznia), Naginata (halabarda o ostrzu w kształcie szabli) był miecz cieszący się szczególnym szacunkiem. Samurajowie nosili zwykle Daisho (dwa miecze) jeden długi (katana) a drugi krótki (wakizashi) był to znak ich przynależności społecznej i narzędzie walki w „bezpośrednim” dystansie. W czasach względnego spokoju (1603-1867) za rządów szogunatu Tokugawy wprowadzono kodeks Bushido (drogi wojownika), który zachęcał do zmiany przeznaczenia miecza z narządzi walki do przedmiotu kultu kształtującego własny charakter. Celem stało się dążenie w technice do mistrzostwa bez wyrządzania krzywdy komukolwiek. Trening Iai Jutsu miał rozwijać mentalnie dając początek Iaido, którego istotą jest jedność ciała i ducha wyrażająca się w koncentracji i precyzji umożliwiając błyskawiczne wydobycie miecza z pochwy i wykonanie cięcia. Współcześnie bardziej jest rozpoznawana linia sportowa Kendo – szermierka japońska, wywodząca się od Ken Jutsu, sztuki władania mieczem „na zewnątrz pochwy”.
Shihan Jhonny Bernaschewic już na początku swojej drogi Budo, zainteresował się mieczem. Dając wyraz fascynacji i przywiązania do tradycji bycia samurajem rozpoczął w 1969 lekcje Iaido. Szkoła CHI RYU AIKI JUTSU swoje założenie oraz strategie walki opiera w dużej części właśnie na mieczu. Nauczane techniki Iaido, Ken Jutsu, Iai Jutsu oraz Nito Ryu pomagają dobrze rozwinąć precyzję oraz koncentrację. Bazą na pierwszym etapie nauki jest reishiki/reiho (odpowiednia etykieta względem posiadanej broni, partnera i miejsca ćwiczeń), krokiem następnym jest kihon (techniki podstawowe) oraz kata Seitei Iai, (złożone układy) usystematyzowane w 1964 r. jako pewien kompromis 11-tu nauczycieli Koryu Iai Jutsu (dawnych szkół miecza). W tej formie są do dziś nauczane i pielęgnowane pozwalając poznać granice własnych możliwości.
W ramach szkoły mamy także możliwość poznania zastosowań JO (kij średni ok. 130 cm) charakteryzowany jako „…broń bez początku i końca…”. Jo łączy zalety kija długiego – zasięg, włóczni – pchnięcia oraz halabardy – obszerne „cięcia” i mogło stanowić dość skuteczne oręże nawet przeciwko równie szybkiej katanie. W walce stosując ciągłą presję fizyczną i psychiczną, ataki wyprzedzające oraz uniki można było skutecznie kontrolować przeciwnika zniechęcając go do dalszych akcji. W treningu podobnie jak w Iai Jutsu kładziemy nacisk na reishiki/reiho oraz kihon całość zamyka Kumi Jo, schematy kombinacji ataków i obrony wykonywane z partnerem (Jo kontra Jo lub Jo kontra Boken).
W formach współcześnie trenowanych z mieczem i kijem średnim nie ma potrzeby ponosić nadmiernych kosztów. Wystarczą szczere chęci i zakup na początek drewnianego Bokena (miecza) najlepiej z say (pochwą) oraz sumoobitori lub obi (pas). W tym rodzaju treningu nie chodzi o bezpośrednią konfrontację lecz samodyscyplinę w ćwiczeniu form po to, by rozwinąć się na płaszczyźnie fizycznej i psychicznej stając się prawdziwym mistrzem.
Czego wam gorąco życzę
sensei Rafał Tokarczyk
