IAI JUTSU i JO JUTSU szkoły CHI RYU
Postaciami sztandarowymi, które trwale odbiły piętno na historii Japonii byli samurajowie (najwyższa kasta społeczna) parający się rzemiosłem wojennym, lojalni tylko wobec swojego pana i własnych zasad życia. Ich bronią, oprócz tej o dużym zasięgu Yari (włócznia), Naginata (halabarda o ostrzu w kształcie szabli) był miecz cieszący się szczególnym szacunkiem. Samurajowie nosili zwykle Daisho (dwa miecze) jeden długi (katana) a drugi krótki (wakizashi) był to znak ich przynależności społecznej i narzędzie walki w „bezpośrednim” dystansie. W czasach względnego spokoju (1603-1867) za rządów szogunatu Tokugawy wprowadzono kodeks Bushido (drogi wojownika), który zachęcał do zmiany przeznaczenia miecza z narządzi walki do przedmiotu kultu kształtującego własny charakter. Celem stało się dążenie w technice domistrzostwa bez wyrządzania krzywdy komukolwiek. Trening Iai Jutsu miał rozwijać mentalnie dając początek Iaido, którego istotą jest jedność ciała i ducha wyrażająca się w koncentracji i precyzji umożliwiając błyskawiczne wydobycie miecza z pochwy i wykonanie cięcia. Współcześnie bardziej jest rozpoznawana linia sportowa Kendo – szermierka japońska, wywodząca się od Ken Jutsu, sztuki władania mieczem „na zewnątrz pochwy”.
Shihan Jhonny Bernaschewic już na początku swojej drogi Budo, zainteresował się mieczem. Dając wyraz fascynacji iprzywiązania do tradycji bycia samurajemrozpoczął w 1969 lekcje Iaido. SzkołaCHI RYU AIKI JUTSU swoje założenie oraz strategie walki opiera w dużej części właśnie na mieczu. Nauczane techniki Iaido, Ken Jutsu, Iai Jutsu oraz Nito Ryu pomagają dobrze rozwinąć precyzję oraz koncentrację. Bazą na pierwszym etapie nauki jest reishiki/reiho (odpowiednia etykieta względem posiadanej broni, partnera i miejsca ćwiczeń), krokiem następnym jest kihon (techniki podstawowe) oraz kata Seitei Iai, (złożone układy) usystematyzowane w 1964 r. jako pewien kompromis 11-tu nauczycieli Koryu Iai Jutsu (dawnych szkół miecza). W tej formie są do dziś nauczane i pielęgnowane pozwalając poznać granice własnych możliwości.
W ramach szkoły mamy także możliwość poznania zastosowań JO (kij średni ok. 130 cm) charakteryzowany jako „…broń bez początku i końca…”. Jo łączy zalety kija długiego – zasięg, włóczni – pchnięcia oraz halabardy – obszerne „cięcia” i mogło stanowić dość skuteczne oręże nawet przeciwko równie szybkiej katanie. W walce stosując ciągłą presję fizyczną i psychiczną, ataki wyprzedzające oraz uniki można było skutecznie kontrolować przeciwnika zniechęcając go do dalszych akcji. W treningu podobnie jak w Iai Jutsu kładziemy nacisk na reishiki/reiho oraz kihon całość zamyka Kumi Jo, schematy kombinacji ataków i obrony wykonywane z partnerem (Jo kontra Jo lub Jo kontra Boken).
W formach współcześnie trenowanych z mieczem i kijem średnim nie ma potrzeby ponosić nadmiernych kosztów. Wystarczą szczere chęci i zakup na początek drewnianego Bokena (miecza) najlepiej z say (pochwą) oraz sumoobitori lub obi (pas). W tym rodzaju treningu nie chodzi o bezpośrednią konfrontację lecz samodyscyplinę w ćwiczeniu form po to, by rozwinąć się na płaszczyźnie fizycznej i psychicznej stając się prawdziwym mistrzem.
Czego wam gorąco życzę
sensei Rafał Tokarczyk